1963 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் மல்லாகம் பகுதியில் பிறந்த திலீபன் சிறுவயதிலிருந்தே தமிழர் அரசியல் உரிமை போராட்டத்தின் தாக்கத்தைக் கண்டு வளர்ந்தார். ஆயுதப் பிரிவில் அல்லாது அரசியல் மற்றும் மக்கள் நலப் பிரிவில் செயல்பட்ட அவர் LTTE-யின் அரசியல் பேச்சுவார்த்தை மற்றும் பொது மக்களின் உரிமைகள் காக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு முன்னணி ஆற்றினார்.
1987 ஆம் ஆண்டில் இந்தியா மற்றும் இலங்கை இடையே கையெழுத்தான இந்தியா-இலங்கை ஒப்பந்தம் மூலம் தமிழர் உரிமைகள் உறுதி செய்யப்படும் என்ற நம்பிக்கை உருவானது. ஆனால் அந்த வாக்குறுதிகள் நிறைவேறாததையும் தமிழர் பகுதிகளில் தொடர்ந்த இராணுவ முகாம்கள், கைது நடவடிக்கைகள் மற்றும் சிங்கள குடியேற்றங்களை கண்டித்து திலீபன் செப்டம்பர் 15, 1987 அன்று யாழ்ப்பாணம் நல்லூர் கந்தசுவாமி கோவிலுக்கு முன் உண்ணாவிரத போராட்டத்தைத் தொடங்கினார்.
அவர் இந்திய அரசிடம் ஐந்து கோரிக்கைகளை முன்வைத்தார்
- தமிழ் பகுதிகளில் சிங்கள குடியேற்றங்களை உடனடியாக நிறுத்துதல்.
- வடகிழக்கில் உள்ள இராணுவ முகாம்களை அகற்றுதல்.
- இந்தியாவின் மேற்பார்வையில் தமிழரின் அரசியல் உரிமைகளை உறுதி செய்தல்.
- தமிழ் இளைஞர்கள்மீது நடைபெறும் கைது மற்றும் தடுப்பு நடவடிக்கைகளை நிறுத்துதல்.
- இந்தியா-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் உறுதிமொழிகளை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்துதல்.
திலீபன் தனது உண்ணாவிரதத்தின் போது உணவும் நீரும் எதையும் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இந்திய தூதரக பிரதிநிதிகள் சந்தித்து பேசாமையால், அவரது கோரிக்கைகள் கேட்கப்படாமல் போனது. 11 நாட்கள் உண்ணாவிரதத்தின் பின்னர் செப்டம்பர் 26, 1987 அன்று அவர் உயிரிழந்தார். ஆயுதம் எடுத்து போராடாத அவர் மக்கள் உரிமைக்காக உயிரையே அர்ப்பணித்த “தியாக தீபம்” என தமிழர் வரலாற்றில் உயர்ந்த இடம் பெற்றார்.
இன்று, 38 ஆண்டுகள் கடந்தும் திலீபனின் கோரிக்கைகள் அனைத்தும் முழுமையாக நிறைவேறவில்லை. வடகிழக்கில் நில உரிமை பிரச்சினைகள், இராணுவ முகாம்கள் மற்றும் தமிழர் மீதான ஒடுக்குமுறை இன்னும் தொடர்கிறது. நினைவேந்தல் நிகழ்ச்சிகள் கூட இலங்கை பாதுகாப்பு படைகளின் கண்காணிப்பில் நடக்க வேண்டிய கட்டாயம் நிலவுகிறது. ஆயுதமின்றி நடந்த திலீபனின் தியாகப் போராட்டம், தமிழர் உரிமை வரலாற்றில் அழியாத சின்னமாக இன்று வரை நிலைத்து நிற்கிறது.
