ஜெர்மனியில் குடியேறியவர்களின் சர்வதேச இடம்பெயர்வு குறித்த ஆய்வில், முதற்கட்டமாக சுமார் 50,000 பேர் கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட்டனர். அவர்களில் 26 சதவீதம் பேர் ஜெர்மனியை விட்டு வெளியேறுவது குறித்து சிந்தித்திருந்தனர். சுமார் 3 சதவீதத்தினருக்கு அதற்கான தெளிவான திட்டம் இருந்தது.
தொடர்ச்சியான ஆய்வில், பரிசோதிக்கப்பட்ட குடியேறியவர்களில் 2.6 சதவீதம் பேர் ஜெர்மனியை விட்டு வெளியேறியதாக தெரியவந்தது. இது மொத்தமாக சுமார் 260,000 பேராக மதிப்பிடப்படுகிறது. இந்த எண்ணிக்கையில் திறமையான பணியாளர்கள், அகதிகள், குடும்ப ஒன்றிணைவு மூலம் வந்தவர்கள் மற்றும் கல்விக்காக வந்தவர்கள் என பல்வேறு குழுக்கள் அடங்குகின்றன.
வெளியேறுவதற்கான முக்கிய காரணங்கள்
வெளியேறியவர்களில் 60 சதவீதம் பேர் தங்கள் சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்பினர். மேலும் 40 சதவீதம் பேர் வேறு நாடுகளுக்குச் சென்றனர். நிர்வாகச் சிக்கல்கள் 32 சதவீதம் பேரால் காரணமாகக் குறிப்பிடப்பட்டன. தொழில் காரணங்கள் 29 சதவீதம், வீட்டு வசதி தொடர்பான பிரச்சினைகள் 27 சதவீதம் மற்றும் பொருளாதார நிலை 22 சதவீதம் என பதிவாகின. பாகுபாடு அனுபவங்கள் 19 சதவீதம் பேரால் குறிப்பிடப்பட்டன.
ஐரோப்பிய ஒன்றிய நாடுகளிலிருந்தும், வேலை அல்லது கல்விக்காக வந்தவர்களிடமும் வெளியேறும் விருப்பம் அதிகமாக இருந்தது. உயர்கல்வி, நல்ல ஜெர்மன் அல்லது ஆங்கிலத் திறன் மற்றும் நிரந்தர குடியிருப்பு அல்லது ஜெர்மன் அல்லது ஐரோப்பிய ஒன்றிய குடியுரிமை கொண்டவர்களுக்கு வேறு நாடுகளுக்குச் செல்லும் வாய்ப்புகள் அதிகம் உள்ளன.
ஆய்வில், வெளியேறியவர்களில் 53 சதவீதம் பேர் ஜெர்மனியில் இன்னும் நீண்ட காலம் அல்லது நிரந்தரமாகத் தங்க விரும்பியதாகவும், 57 சதவீதம் பேர் மீண்டும் ஜெர்மனிக்குத் திரும்புவது குறித்து ஏற்கனவே சிந்தித்ததாகவும் தெரியவந்தது. இதனால், skilled immigrants leaving Germany என்பது ஒருங்கிணைப்பு தோல்வியின் நேரடி அறிகுறி மட்டுமல்ல; நிர்வாகம், வேலைவாய்ப்பு, வீட்டு வசதி மற்றும் சமூக வரவேற்பு ஆகியவை நாட்டின் ஈர்ப்பை தீர்மானிக்கும் காரணிகளாகவும் உள்ளன.
வெளிநாட்டு குடியுரிமை கொண்டவர்கள் ஜெர்மனியில் பணிபுரியும் மருத்துவர்களில் 16 சதவீதமாக உள்ளனர். செவிலியர் பணியாளர்களில் சுமார் ஐந்தில் ஒருவர் வெளிநாட்டு குடியுரிமை பெற்றவர். எனவே, குடியேற்றத்தை கட்டுப்படுத்துவது, அகதிகள் தொடர்பான கொள்கையை நிர்வகிப்பது, ஒருங்கிணைப்பை வலியுறுத்துவது மற்றும் திறமையான பணியாளர்களைத் தக்கவைப்பது ஆகியவை தனித்தனி கொள்கை பணிகளாக அணுகப்பட வேண்டும்.
