‘காலே காடு’ என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த முகாமில் ஆப்கானிஸ்தான், சிரியா, எரித்திரியா, சூடான், ஈராக் உள்ளிட்ட நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் வசித்தனர். கூடாரங்கள் மற்றும் குடிசைகள் அகற்றப்பட்ட பின்னர், அங்கிருந்தவர்கள் வேறு இடங்களில் உள்ள குடியேற்ற மையங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டனர். முகாமில் கடைகள், உணவகங்கள், சந்தைகள், தேவாலயம், பள்ளிவாசல், சிகையலங்கார நிலையம் உள்ளிட்டவையும் இருந்ததாக முன்னாள் உதவியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
முன்னாள் முகாமை நினைவுகூரும் உதவியாளர்கள்
20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அகதிகளுக்கு உதவி செய்து வரும் டச்சு நாட்டைச் சேர்ந்த ஃபெரே மாட்டியூசோவென், அந்த முகாம் தமது இரண்டாவது வீட்டைப் போன்றது எனக் கூறியுள்ளார். சிறிய குடிசைகள் அமைத்து, அது மெதுவாக ஒரு கிராமமாக மாறியதை அவர் நினைவுகூர்கிறார். மிச்செல் டிரான்ஷான் என்ற 70 வயது உதவியாளர், உணவு விநியோகத்திற்காக தினமும் அங்கு சென்றதாகவும், முகாமில் ஆப்பிரிக்க இசைக்கு நடனமாடியதாகவும் தெரிவித்துள்ளார்.
உள்ளூர் மக்களிடையே அகதிகளுக்கு எதிரான கருத்துகள் அதிகரித்தபோதும், சில குடும்பங்கள் அவர்களுக்கு ஆதரவளித்தன. பிரான்ஸ் குடும்பத்துடன் வசித்த ரியாத் என்ற பாகிஸ்தான் இளைஞர் பின்னர் பிரான்ஸ் ஆவணங்களைப் பெற்று, அந்நாட்டில் செய்தியாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார். அந்தக் குடும்பத்துடன் அவர் தொடர்ந்து தொடர்பில் உள்ளார்.
முகாமின் சுகாதார நிலை மோசமடைந்ததாலும், பாதுகாப்பு மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்கள் அதிகரித்ததாலும் அதனை அகற்றுவது அவசியமாக இருந்ததாக சில உதவியாளர்களும் காலே நகர மேயரும் கூறுகின்றனர். அதேவேளை, Calais migrant camp பிரச்சினைக்கு வேறு தீர்வுகள் தேடப்பட்டிருக்க வேண்டும் என உதவியாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். முகாம் அகற்றப்பட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும், அப்பகுதியில் குடியேற்றப் பிரச்சினை தீர்க்கப்படவில்லை.
