1980களின் இறுதியில் சர்ரேயிலிருந்து லண்டன் பிரிக்ஸ்டனுக்கு குடிபெயர்ந்த அவர், 2000ஆம் ஆண்டுக்குள் பொதுப் போக்குவரத்தில் அதிகரித்த பதற்றத்தையும் மூச்சுத்திணறலையும் உணரத் தொடங்கினார். 2003 ஜூலையில், பிரிக்ஸ்டனுக்கும் சவுத் பேங்கிற்கும் இடையே தினசரி பயணித்தபோது, அவருக்கு மிகக் கடுமையான பீதி தாக்குதல் ஏற்பட்டது. இயக்கத்தில் இருந்த ரயில் பெட்டியிலிருந்து வெளியேற முயன்ற அவரை, பயணிகள் தடுத்து நிறுத்தினர்.
பொதுப் போக்குவரத்து பீதி உருவான மறைக்கப்பட்ட சம்பவம்
அடுத்த ஆண்டு, மருத்துவரின் பரிந்துரையின்பேரில் அவர் ஹிப்னோதெரபி சிகிச்சையைத் தொடங்கினார். மூன்று மாதங்கள் பழைய நினைவுகளை ஆராய்ந்த பின்னர், சிகிச்சையாளர் அவரிடம் சிறுவயதில் ரயில் விபத்தில் சிக்கியுள்ளாரா என்று கேட்டார். அவர் அதை மறுத்தபோதும், பெற்றோரிடம் உறுதிப்படுத்துமாறு சிகிச்சையாளர் கூறினார்.
1965 செப்டம்பர் 4ஆம் தேதி, நான்கு வயதில், பாட்டியுடன் அயர்லாந்திலிருந்து திரும்பியபோது இந்த விபத்து நடந்தது. டப்ளினிலிருந்து ஹோலிஹெட்டுக்கு படகில் வந்த அவர்கள், பின்னர் லண்டன் செல்லும் ரயிலில் பயணித்தனர். ரயில் புறப்படுவதற்காக காத்திருந்தபோது, மற்றொரு பயணிகள் ரயில் அதே நடைமேடைக்கு வந்து மோதியது. பெட்டி சில அடி பின்னோக்கித் தள்ளப்பட்டு, அதன் கட்டமைப்பிலிருந்து தூக்கி எறியப்பட்டது. பயணிகள் உள்ளே சிக்கினர். அவரும் பாட்டியும் காயமின்றி தப்பினர். ஆனால் அருகிலிருந்த சிலர் தீவிரமாகக் காயமடைந்தனர்.
பெற்றோர் பின்னர் நடந்ததைப் பற்றி பேச முயன்றபோது, சிறுவனாக இருந்த அவர் அலறி ஓடியதாக தெரிவித்தனர். அவரை மேலும் பாதிக்கக்கூடாது என்பதால், அந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி அவர்கள் பேசாமல் இருந்தனர். உண்மை தெரிந்தபின், பல ஆண்டுகளாக இருந்த பொதுப் போக்குவரத்து பீதி அந்த விபத்துடன் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார்.
சிகிச்சைக்குப் பிறகு, 2006ஆம் ஆண்டு வான்கூவருக்குச் சென்றபோது, விஸ்லர் மலைக்குச் செல்லும் கேபிள் காரில் பயணித்தார். பயணத்தின் நடுப்பகுதியில் இறங்கும் வாய்ப்பு இருந்தபோதும், அவர் தொடர்ந்து மேலே செல்ல முடிவு செய்தார். பின்னர், மகள் பிறந்த ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவருடன் லண்டன் ரயில் மற்றும் டியூப் பயணங்களை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினார். பயத்தை வென்றது, மகளுடன் இசை நிகழ்ச்சிகளுக்குச் செல்லும் வாழ்க்கையை அவருக்கு வழங்கியது.
